Bunt
Wg Słownika języka polskiego buntem nazywany jest sprzeciw, opór, protest, bądź też wystąpienie grupy ludzi przeciwko jakieś władzy. Bunt jest wpisany w ludzką naturę. To właśnie sprzeciw przeciwko czyimś czynom, metodom, władzy jest motorem działań ludzkich, to z niego wzięły się najdoskonalsze ludzkie dokonania. Zgoda na to, co człowiek dostaje od świata, nie rodzi działania, jest postawą pasywną. Bunt bierze się z potrzeby udoskonalania - siebie i świata. Znamienne jest to, że najwybitniejsze, w sensie pozytywnym, jednostki w historii ludzkości to te, które wyrażały swój bunt. Jasno i wprost okazywały swoje niezadowolenie z niedoskonałości świata i człowieka, dążąc do ulepszenia tego, co się da ulepszyć.
W mitologii najsłynniejszym buntownikiem okazał się Prometeusz. Niektóre podania głosiły, iż to właśnie ten tytan z łez oraz gliny ulepił człowieka. Jednakże ludzie stworzeni przez niego okazali się słabi. Nie mieli siły bronić się przed potęgami przyrody i z tego powodu Prometeusz objaśnił im zjawiska zachodzące na Ziemi. Nauczył ich wielu pożytecznych rzeczy jak pisanie, wytop żelaza czy rozpoznawanie pór roku. Czyn ten sprawił, że człowiek dalej mógł sam się rozwijać i poszerzać swoją wiedzę. Okazał serce, którego brakowało wielu innym bogom. Widząc bezradność ludzką bohater wykradł z rydwanu Heliosa ogień niebieski i przyniósł na ziemię pierwszy płomień. Wtedy w siedzibach ludzkich zapłonęły jasne ogniska ogrzewając mieszkańców, płosząc drapieżne bestie. Tytan uczył ludzi umiejętnego używania ognia, sztuk i rzemiosł. Takie zachowanie jednak nie podobało się bogom zamieszkującym Olimp. Wtedy władca ziemi kazał stworzyć kobietę cudnej urody, na wzór bogiń nieśmiertelnych. Nazwano ja Pandorą. Była ona darem dla ludzi od bogów i każdy z nich obdarzył ją jakąś szczególną właściwością. W posagu otrzymała ona glinianą beczkę szczelnie zamkniętą, której zawartości nikt nie znał. Tak wyposażoną Pandorę postawiono przed chatą Prometeusza. Bohater wykazał się mądrością, więc przewidział jakiś podstęp. Nie przyjął Pandory. Innym doradzał tak samo postąpić. Jednakże jego brat, Epimeteusz nie posłuchał bohatera. Nie tylko nie wygnał Pandory, lecz natychmiast się z nią ożenił. Pandora była ciekawa wnętrza beczki, którą dostała w posagu. Nakłoniła, więc Epimeteusza do jej otwarcia. Ten mimo przestróg Prometeusza zrobił to. Ledwo podniósł wieko, wyleciały na świat wszystkie smutki, troski, nędze i choroby. Bogowie okrutnie ukarali ludzkość. Prometeusz chciał bogom odpłacić podstępem za podstęp. Zabił on wołu i podzielił go na dwie części: osobno złożył mięso, które owinął skórą, oddzielnie zaś kości i nakrył je tłuszczem. Następnie poprosił Zeusa by wybrał tę część, którą ludzie mają składać w ofierze bogom. Zeus wybrał tę, gdzie było więcej tłuszczu, domyślając się, że pod jego warstwą będzie delikatne mięso. Natychmiast przekonał się, że były to same kości, okryte najgorszym tłuszczem. To oszustwo wyszło ludziom na dobre, gdyż w ofierze składano gorsze części zwierząt, a lepsze zostawiano. Kłamstwo nie jest dobrym rozwiązaniem, ale w tym przypadku odegrało dużą rolę. Dzięki podstępowi Prometeusza ludzie nie byli głodni. Zeus za zagadkę zadaną przez tytana zemścił się na nim okrutnie. Na jego rozkaz przykuto Prometeusza do skały Kaukazu. Co dzień zgłodniały sęp zlatywał, by mu wyjadać wątrobę, która wciąż odrastała. Wkoło było pusto i głucho. Skazaniec nie słyszał głosu ludzkiego ani nie ukazywała mu się żadna przyjazna twarz. Jego próżne jęki spadały w przepaść gór jak martwe kamienie.
To właśnie ten buntownik dał ludziom naukę o liczbach, najprzedniejszą wiedze i objawił kunszt pisania. Oswoił zwierzęta, konie zaprzągł do wozu i na słone morze spuścił płuciennoskrzydłe statki. Dał chorym lekarstwa kojące i wynalazł zioła, które usuwają ból. To on wyśledził w głębi ziemi cenne metale i nauczył odgadywać przyszłość. Prometeusz w człowieku rozbudził ducha i dał mu moc panowania nad światem, dlatego też jest wzorem godnym do naśladowania. Wykazał się bezinteresownością. Wszystko to zrobił, ponieważ bardzo kochał ludzi.